Home > Opinie > Blog > Bij wijze van twijfel – Elwyze Frijns

‘Wat zou jij doen?’ De moeder tegenover me kijkt me vertwijfeld aan. Diep vertwijfeld, bevestigt de frons op haar voorhoofd. Haar blik is gericht op de toekomst: zou haar meisje niet beter af zijn later, als ze haar nu weghoudt bij moeilijkheden die op de loer liggen? Hoe goed het nu ook gaat, terugval is niet ondenkbaar. Maar: hoe kan ze het haar driejarige ooit uitleggen … als ze opeens niet meer naar papa zou kunnen? Zij mist hem nu al zo, nu papa tijdelijk niet in hetzelfde huis slaapt als zij.  

‘Die waakhond’ 
Twijfels: wat is wijsheid? Nu, voor het leven. Moeders focus is helder: ze wil voorkómen dat de situatie van nu haar meisje schade toebrengt voor later. Met evenveel twijfel vraagt moeder zich af of ze er goed aan doet haar dilemma hier te bespreken. Bij vrienden en familie vond ze een wirwar aan meningen – bij elkaar goed voor nog meer twijfel. Behalve dan over het raadplegen van de jeugdarts, daar was iedereen het over eens: blijf bij die waakhond maar beter uit de buurt. Toch brengt moeders twijfel haar tot dit gesprek. Haar belang bij een deskundig en vertrouwd advies blijkt sterker. Hardop benijd ik haar moed. En beschrijf wat ik zie gebeuren: hoe de liefde voor haar meisje haar kracht aanwakkert. Haar wil en durf om de twijfels serieus te nemen. Ook al is het enorm eng! Ze hinkt heen en weer tussen angst en vertrouwen. Precies zoals ze tegenover die venijnige verslaving van haar partner staat.

Hardop vraag ik me af waar haar partner staat in dit verhaal. Moeder zucht. Dat is precies waar de balans zoek is. Verantwoordelijkheid valt hem zwaar; beslissingen nemen is aan haar. De twijfel voelt dus ook volledig van haar. Diep in haar hart weet ze precies waarom ze zo twijfelt. Ze gunt het haar dochter én man zo: een sterke band met elkaar. Dat is waar ze eigenlijk naar verlangt. Echter, vader staat nu in de schaduw. Maar dat betekent niet dat hij er niet is of kan zijn. Herinneringen aan haar eigen ervaring voeren haar terug naar de wankele voet van angst. Ze wil het haar dochter zo graag besparen.

Ondersteuning zoeken
Samen verkennen we de vaste grond van nu. Moeder hééft vertrouwen dat ze het tijdig zal merken als het weer minder gaat met vader. En ze is ervan overtuigd dat het geen gevaarlijke situaties op kan leveren, geen agressie of onverantwoord gedrag. Vader is in staat tot een goed gesprek en afspraken maken. En het meisje wil graag bij haar vader zijn – en vice versa. Moeder weet dat haar eigen herinneringen haar in de weg zitten. En neemt haar verantwoordelijkheid door ondersteuning te zoeken om hiermee om te gaan. Wat houdt hen dan tegen om juist nu samen te werken aan een sterkere band met elkaar. In plaats van deze op te geven uit angst voor de toekomst?  

Het blijkt een voet waar ze op verder kan. Vader én dochter betrekken op een manier die past. Met oog voor alles wat lastig en kwetsbaar is. Vanuit betrokkenheid kunnen ze vertrouwen opbouwen – wat niet lukt met angst, die ongetwijfeld meekomt als ze het contact zou verbreken. Ineens staat moeder  een moment heel stevig. Haar twijfels zijn even bedaard. Juist nu het goed gaat, ziet ze kans om zich sámen met vader te sterken. Om nú na te denken: wat als het mis zou gaan? Wat verwachten we dan van elkaar? En hoe betrekken we onze dochter? Ze begint het voor zich te zien: hoe ze samen met vader kan bouwen aan een fundament om eventuele tegenslag op te vangen.

Nu, voor het leven. Tevreden aanschouw ik hoe haar twijfels haar wijzer hebben gemaakt.

Elwyze Frijns, jeugdarts

Elwyze blogt over het waarom van de jeugdarts.
De jeugdarts kent je verhaal, helpt en ondersteunt. Nu voor het leven!