Home > Opinie > Blog > Hand in hand – Elwyze Frijns

Het nieuwe jaar is nog maar net begonnen als ouders tegenover me zitten met hun negenjarige zoon. Verlangen naar verandering spreekt van hun gezichten. Konden we maar begrijpen wat er toch gaande is! Het loopt langzaam uit de hand; afgelopen tijd was belastend, voor iedereen in het gezin. De boosdoener blijkt het grillige gedrag van de jongen. Vader typeert: ‘zijn neutraal-stand is bokkig’. Ouders begrijpen maar niet hoe het komt, dat hij nooit tevreden lijkt te zijn. Terwijl het tegelijkertijd zo’n lief, zorgzaam kind is! Hoe kan dat samen gaan?

Vaker gezellig
Zelf merkt de jongen: ‘Het is alsof mensen me niet begrijpen. Zelfs ikzelf niet! Ik wil ook anders reageren, maar weet gewoon niet hoe dat moet!’. Zijn tranen benadrukken het familieverhaal, zoals ze mee stromen over moeders wangen. Tranen die tegelijkertijd een waterig lachje geven: gelukkig is hun zoon een open boek als het om emoties gaat. Treffend verwoordt zoonlief hun gezamenlijk verlangen: dat het vaker gezellig blijft in huis.

Pure boosheid
De jongen weet waar hij over praat. Een glimlach vervaagt zijn tranen als hij denkt aan zo’n moment dat hij wel degelijk geniet: ’s avonds samen op de bank met zijn gezin. Maar zodra het ingewikkelder wordt, gaat het mis. Een spelletje spelen ontaardt in pure boosheid als het zich anders ontwikkelt dan hij zich voorstelde. Net als bij het spelen met vriendjes, hier waagt hij zich thuis niet meer aan.
Hij moet zichzelf maar vermaken, maar ook dat is voor hem niet vanzelfsprekend. Eigen ideeën blijven uit, het liefst wordt hij aan de hand genomen. Maar als het gezin dan een leuke activiteit onderneemt, is hij voornamelijk in de ban is van de vraag: hoe laat gaan we weer? En wat doen we hierna? Ouders krijgen er de vinger niet achter. ‘We begrijpen niets van dit ontevreden gedrag, deze opperste verveling’. Wel is het ouders duidelijk dat er iets moet gebeuren. Voordat het echt uit de hand loopt.

Inslapen moeilijk
Temeer vanwege de avonden. Sinds zijn grote broers uit huis zijn, heeft hij een kamer voor zichzelf. Helaas, wat hem betreft: inslapen lukt niet zomaar meer. Behoefte om het dakraam te controleren, maakt het niet makkelijker. Elke avond moet het, keer op keer. Hij heeft het niet in de hand. Evenals het rondlopen over de bovenverdieping, net zolang totdat het lukt vader de trap op te krijgen. Ook al is dat om bozig te corrigeren dat het genoeg is geweest: beter zo dan niet. Zijn angst laat zich niet afschepen. Hij heeft zijn vader nodig om zich over te geven aan de slaap.   

Van positieve waarde
Terugblikkend op de jaren voorheen, worden de contouren scherper. Regulatieproblemen doemen almaar in nieuwe gedaanten op en zetten hem steeds verder vast. Als er niets verandert, groeien ze vanzelf met hem mee tot een steeds complexer geheel. Ouders voelen zich onthand doordat hun zorg niet lijkt te passen. En handelen tegelijkertijd prachtig passend door hun zorgen te delen. Vooral door de manier waarop: aan de hand van liefde én realiteit. Ik hoor ze zeggen waar het op staat, ik zie ze de vinger op de zere plek leggen en ik zie hen tegelijkertijd hun kind liefdevol de hand reiken.


Vanuit dit opgroeiklimaat en bovendien zijn intelligentie is dit gezin in staat deze jongen genuanceerder te leren begrijpen, waarderen en verwachtingen aan te passen. Ik wijs hen de weg naar een professional die hen hierbij kan ondersteunen. Om zijn gedrag te helpen veranderen.  En om vooral meer plaats te maken voor zijn eigenschappen die van positieve waarde zijn in relatie tot zichzelf en de mensen om hem heen.  Een essentiële verandering die hand in hand gaat met krachtige ontwikkelingen en weerbaarheid op andere vlakken. Een proces dat aandacht verdient: Nu, voor het leven! Precies waar we het voor doen: nu de hand reiken, zodat  een kind in zijn latere leven genoeg om handen heeft om zijn eigen leven waardevol te leiden!

Elwyze Frijns, jeugdarts

Elwyze blogt over het waarom van de jeugdarts.
De jeugdarts kent je verhaal, helpt en ondersteunt. Nu, voor het leven!